Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić w terminie siedmiu dni urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego, które powodują utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej. Podatnicy są wówczas obowiązani poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków, zaprowadzić tak jak w przypadku zrzeczenia się opodatkowania w formie karty podatkowej:

– ewidencję i płacić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia ustawowe warunki, albo

– właściwe księgi chyba, że jest zwolniony od tego obowiązku i płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach.[1]

U podatników podlegających za część roku opodatkowaniu na ogólnych zasadach, za podstawę do ustalenia podatku dochodowego za ten okres przyjmuje się dochód osiągnięty od dnia utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.[2]

Urząd skarbowy stwierdza wygaśnięcie decyzji ustalającej stawkę podatku w przypadku, gdy podatnik:

– poda we wniosku o zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej dane niezgodne ze stanem faktycznym, powodujące nieuzasadnione zastosowanie opodatkowania w formie karty podatkowej, bądź ustalenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej w kwocie niższej od należnej, lub

– prowadzi nierzetelnie ewidencję zatrudnienia bądź, mimo obowiązku, nie prowadzi tej ewidencji, a stwierdzony stan zatrudnienia jest wyższy od zgłoszonego urzędowi skarbowemu, lub

– nie zawiadomi urzędu skarbowego w terminie o zmianach powodujących utratę warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej albo mających wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej, bądź w zawiadomieniu poda dane w tym zakresie niezgodne ze stanem faktycznym, lub

– w rachunku lub fakturze stwierdzających sprzedaż wyrobu, towaru lub wykonanie usługi poda dane istotnie niezgodne ze stanem faktycznym.[3]

W takim przypadku podatnicy są obowiązani płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach za cały rok podatkowy.

Podatnicy opodatkowani w formie karty podatkowej są obowiązani zawiadomić urząd skarbowy o zmianach, jakie zaszły w stosunku do stanu faktycznego, które mają wpływ na wysokość podatku dochodowego w formie karty podatkowej.

Utrata warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej może nastąpić między innymi w wyniku:

– zmiany zakresu wykonywanej działalność poza zakresem zamieszczonym w załączniku nr 4 do ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym,

– przekroczenia stanu zatrudnienia określonego w przepisach o karcie podatkowej,

– podjęcia przez małżonka działalności w tym samym zakresie jak podatnik korzystający z karty podatkowej,

– zatrudnienia osób na umowę zlecenia lub umowę o dzieło jak też korzystania z usług innych zakładów i przedsiębiorstw, z wyjątkiem usług specjalistycznych,

– nie zawiadomienia w terminie urzędu skarbowego o zmianach, które mają wpływ na podwyższenie wysokości podatku dochodowego w formie karty podatkowej bądź podadzą w zawiadomieniu dane niezgodne ze stanem faktycznym.[4]

Podatnik, który zawiadomi w formie pisemnej urząd skarbowy o utracie warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej, jest obowiązany, poczynając od dnia, w którym nastąpiła utrata tych warunków, zaprowadzić:

– ewidencję i płacić ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, jeżeli spełnia ustawowe warunki, albo

– właściwe księgi chyba, że jest zwolniony od tego obowiązku i płacić podatek dochodowy na ogólnych zasadach.[5]

W stosunku do podatników podlegających za część roku opodatkowaniu na ogólnych zasadach, za podstawę do ustalenia podatku dochodowego za ten okres przyjmuje się dochód osiągnięty od dnia utraty warunków do opodatkowania w formie karty podatkowej.

Księgi rachunkowe zwane także handlowymi, to w myśl wyżej wspomnianej ustawy dziennik oraz zbiór utrwalonych na papierze zapisów dokonanych na kontach prowadzonych w postaci ksiąg, rejestrów lub luźnych kart albo przenoszonych z komputerowych nośników danych, uzgodnione za pomocą zestawienia obrotów i sald lub tylko sald i uzupełnione o wykaz składników aktywów i pasywów.

Jednostki prowadzące księgi rachunkowe obowiązane są do stosowania zasad rachunkowości w sposób prawidłowy, zapewniając rzetelne i jasne przedstawienie sytuacji majątkowej i finansowej, wyniku finansowego oraz rentowności jednostki.
Rachunkowość obejmuje:

  • opis przyjętych zasad rachunkowości,
  • prowadzenie ksiąg rachunkowych,
  • okresowe ustalanie lub sprawdzanie drogą inwentaryzacji rzeczywistego stanu aktywów i pasywów,
  • wycenę aktywów i pasywów oraz ustalanie wyniku finansowego,
  • sporządzanie sprawozdań finansowych i innych, których dane wynikają z ksiąg rachunkowych,
  • gromadzenie i przechowywanie dokumentacji przewidzianej ustawą,
  • poddanie badaniu i ogłaszanie sprawozdań finansowych w przypadkach przewidzianych ustawą.[6]

Jeżeli firma przyjmuje zasady musi je stosować w sposób ciągły, dokonując w kolejnych latach obrotowych jednakowego grupowania operacji gospodarczych na kontach, wyceny aktywów, w tym także dokonywania odpisów amortyzacyjnych, pasywów, ustalania wyniku finansowego i sporządzania sprawozdań finansowych.

Wykazane w bilansie zamknięcia stany aktywów i pasywów należy ująć w tej samej wysokości w bilansie otwarcia następnego roku obrotowego. Przy wycenie aktywów i pasywów oraz ustalaniu wyniku finansowego przyjmuje się, że jednostka będzie kontynuowała w dającej się przewidzieć przyszłości działalność gospodarczą w niezmniejszonym istotnie zakresie, chyba, że jest to niezgodne ze stanem faktycznym lub prawnym.

W księgach rachunkowych i wyniku finansowym jednostki należy ująć wszystkie osiągnięte, przypadające na jej rzecz przychody i obciążające ją koszty związane z tymi przychodami dotyczące danego roku obrotowego, niezależnie od terminu ich zapłaty.

[1]              P.M. Gaudemet, J. Molinier, Finanse publiczne, PWE, Warszawa 2000, s. 429

[2]              A. Komar, Systemy podatkowe podmiotów gospodarczych, Konieczny i Kruszewski, Warszawa 2005, s. 85

[3]              L. Szyszko, J. Szczepański, Finanse przedsiębiorstwa, PWE, Warszawa 2007, s. 117

[4]              D. Krzemińska, Finanse przedsiębiorstwa. Wydawnictwo Wyższej Szkoły Bankowej, Poznań 2000, s. 209

[5]              G. Szczodrowski, Polski system podatkowy, PWN, Warszawa 2007, s. 43

[6]              Tamże, s. 44