Plan zarządzania wspólnotą mieszkaniową. Wstęp

Poniższe opracowanie zostało sporządzone w odpowiedzi na oczekiwania Właścicieli nieruchomości położonej w Krakowie przy ul. … nr 3,5,7.

W siódmym roku istnienia Wspólnoty Mieszkańców pojawiło się naturalne pytanie o koncepcję dalszych działań związanych z funkcjonowaniem nieruchomości. Mieszkańcy budynków znają się, Zarząd Wspólnoty okrzepł w pełnieniu swoich funkcji i wolą większości Właścicieli zadowolonych ze swojej inwestycji i z miejsca zamieszkania jest dbałość o budynki i zabezpieczenie ich przed zniszczeniem. Tylko bowiem w ten sposób możliwym staje się utrzymanie i podniesienie komfortu życia oraz ochrona kapitału zainwestowanego w zakup mieszkania.

Podstawowym celem niniejszego planu zarządzania jest więc przedstawienie możliwości rozwojowych analizowanej nieruchomości, a także wskazanie strategii działania mającego na celu podniesienie atrakcyjności nieruchomości pod względem użytkowym i technicznym. Zaproponowany w nim wariant rozwojowy nieruchomości wskaże kierunki działań w zakresie poprawnego funkcjonowania nieruchomości, a także drogi pozyskiwania przez Wspólnotę dodatkowych przychodów, mogących wraz z innymi środkami, służyć podnoszeniu atrakcyjności budynków. Analiza finansowa określi pułap zaangażowania kapitału w inwestycje bezpieczny dla Wspólnoty; pozwoli na racjonalne gospodarowanie środkami.

Plan zarządzania, czytany przez Właścicieli lokali mieszkalnych spełni rolę poznawczą dotyczącą całej nieruchomości, a ta wiedza na pewno zaprocentuje na najbliższych spotkaniach i zebraniach Wspólnoty.

Uzyskanie monetarnej konwergencji

Postanowienia Traktatu z Maastrich odnoszą się w ramach kryteriów konwergencji tylko do długoterminowych stóp procentowych, jako wskaźnika oczekiwań inflacyjnych. Nie ma natomiast zapisów odnoszących się do krótkoterminowych stóp procentowych niezwykle ważnych dla gospodarki.

Przystąpienie do unii walutowej powinno odbyć się po uprzednim stopniowym zbliżeniu się krótkoterminowych stóp procentowych w Polsce do poziomu stóp procentowych państw ze strefy euro. Radykalna obniżka tychże stóp mogłaby bowiem spowodować znaczą ekspansję kredytową zagrażającą stabilności poziomu cen oraz na skutek wzrostu zadłużenia podniesieniem tzw. ryzyka kraju co w konsekwencji zaowocowałoby wzrostem długoterminowej stopy procentowej. Poza wstąpieniem zagrożenia w stosunku do wypełnienia kryteriów konwergencji taki rozwój sytuacji odbiłby się zapewne w dłuższym okresie na wzroście gospodarczym[1].

Tab. 8 Wielkość podstawowych stóp procentowych NBP i EBC w grudniu 2005 r.

\ rodzaj st. % bank centralny \ referencyjna lombardowa depozytowa
NBP 4,50 6,00 3,00
EBC 2,25 3,25 1,25

Źródło: Portal internetowy Narodowego Banku Polskiego: nbp.pl i Polski portal finansowy: bankier.pl

Zarysowany wyżej scenariusz jest o tyle prawdopodobny, iż przeciętne zadłużenie gospodarstw domowych w Polsce jest o wiele niższe niż w krajach rozwiniętych. Polska rodzina spłaca średnio 3 tysiące złotych pożyczek rocznie, gdy w tym samym czasie rodzina brytyjska musi udźwignąć ciężar 37 tysięcy złotych spłaty swojego zadłużenia[2]. W takiej sytuacji można oczekiwać, że wraz ze zbliżaniem się poziomu zamożności do krajów zachodnich oraz rozwojem rynku finansowego będzie rosło także zadłużenie gospodarstw domowych w Polsce.

W tych warunkach polityka pieniężna musi być prowadzona niezwykle ostrożnie, aby dążenie do osiągnięcia jednego celu nie oddalało perspektywy osiągnięcia innego. Bezpieczne obniżenie krótkoterminowych stóp procentowych może następować wraz z umacnianiem się niskich oczekiwań inflacyjnych. Polityka pieniężna może wtedy poprzez niewielkie, rzędu 0,25 punktu procentowego, ale wielokrotne obniżanie stóp procentowych banku centralnego doprowadzić do zbliżenia się polskich stóp procentowych do poziomu ze strefy euro. Taki scenariusz zdał egzamin w przypadku Hiszpanii i Portugalii, gdzie udało się osiągnąć obniżenie stopy procentowej przy stabilnym poziomie cen i braku zaburzeń na rynku walutowym[3].


[1]     C. Wójcik, dz. cyt., s. B5.

[2]     D. Stasik, Wąż uciekł z kieszeni [w:] „Newsweek Polska” nr 10/2006 z dn. 12.03.2006, s. 38.

[3]     J. Karnowski, Droga do…, dz. cyt., s. B4.

Wydatki na reklamę

Ogólnie wymienione wyżej wydatki związane z reklamą przy okazji wydatków na reprezentację nie stanowią szczegółowej informacji na ten temat. W tym celu należy odwołać się do szczegółowych przepisów ustaw określających wydatki na reklamę.

W związku ze sformułowaniem przepisów art. 23 ust. 1 pkt 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i art. 16 ust. 1 pkt 28 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wydatki na reklamę należy podzielić na dwie kategorie:

  • wydatki na reklamę publiczną – nielimitowane ilościowo przy zaliczaniu do kosztów uzyskania przychodu,
  • wydatki na reklamę niepubliczną – limitowane ilościowo do 0,25% (łącznie z wydatkami na reprezentację) przychodów podmiotów.

W celu dokładnego określenia charakteru wydatków na reklamę konieczne jest scharakteryzowanie poszczególnych pojęć z nią związanych, które zostaną przedstawione w kolejnych podpunktach tego rozdziału.

Analiza łańcucha wartości

Analiza łańcucha wartości jest doskonalą metodą do badania poszczególnych ogniw łańcucha przez rozbicie wybranego ogniwa lub rodzaju działania na mniejsze elementy – budowa drzewka(dendrytów), aż do wydzielenia elementarnych czynności w tym ogniwie(działaniu) głównie celem kontroli kosztów (kontroling). Po zbudowaniu drzewka następuje agregacja elementarnych zjawisk zgodnie z ustalonym porządkiem(drzewko) i według odpowiednio ważonych kryteriów (por. wielowymiarowa analiza porównawcza w [87 s. 197]).

Łańcuch wartości można uważać za pewnego rodzaju drogę tworzenia sukcesu w firmie, a wskaźniki(sprawności, sukcesu) odnoszące koszty (zyski) poszczególnych etapów tej drogi w stosunku do końcowej wartości wytworzonej (obrotu) firmy można uważać zachłonność (produktywność) tego odcinka łańcucha. Oznaczenie, czy udział tego kosztu jest uzasadniony jest odpowiedzią na pytanie – czy należy coś zmienić na tym odcinku czy nie. Działanie odwrotne może polegać na określeniu produktywności, czyli udziału danego odcinka (etapu) przedsiębiorstwa w zyskach(obrocie). Zatem w pierwszym przypadku patrzy się na to, ile firmę kosztuje dany odcinek i czy te koszty są uzasadnione, natomiast w drugim, analizuje się,czy wkład jaki wnosi dany odcinek do przychodu firmy nie może być wyższy (jest dostatecznie wysoki). Obydwie koncepcje prowadzą do idei ośrodków odpowiedzialności -ośrodek zysku, inwestycyjny, kosztów. Funkcję taką powierza się modnemu ostatnio w Europie kierunkowi zarządzania – kontrolingowi.

W zależności od stosowanej w zakładzie koncepcji ewidencji kosztów i przychodów można dokonać podziału przedsiębiorstwa na ośrodki odpowiedzialności. Muszą być one przyporządkowane poszczególnym ośrodkom, które są za nie odpowiedzialne. Według Drury’ego wyróżnia się trzy typy ośrodków odpowiedzialności (centrów kosztów):

  • Ośrodki kosztów. W ośrodkach tych kadra kierownicza odpowiedzialna jest jedynie za wysokość poniesionych kosztów.
  • Ośrodki zysku. Kadra kierownicza odpowiedzialna jest za poniesione koszty i osiągnięte przychody, a zatem i zysk.
  • Ośrodki inwestycyjne. Oprócz odpowiedzialności za koszty, przychody i zyski, kadra kierownicza odpowiada także za inwestycje kapitałowe.

Ośrodkami odpowiedzialności mogą być zakłady, wydziały, działy, oddziały, itd. W ośrodkach tych mogą być wyodrębniane jeszcze mniejsze ośrodki np. w wydziale,jako centrum kosztów, mogą występować ośrodki odpowiedzialności równestanowiskom pracy.

Ze względu na to, że nie wszystkie koszty i przychody związane z poszczególnymi ośrodkami odpowiedzialności mogą być przedmiotem kontroli, powinny one być jeszcze podzielone na koszty kontrolowane i koszty niekontrolowane. Do kosztów kontrolowanych zalicza się koszty, których wysokość może być kontrolowana przez kierownika odpowiedzialnego za ich powstawanie i poziom. Natomiast kosztami niekontrolowanymi są koszty, na które kierujący ośrodkiem odpowiedzialności nie ma żadnego wpływu. Na przykład, jeśli kierownik działu zaopatrzenia decyduje o tym ile, od kogo i za jaką cenę nabyć materiały, to możemy powiedzieć, że wydatki poniesione na ich zakup są przez niego kontrolowane. Ale nie będzie on miał już wpływu na wysokość wynagrodzeń kierowców przewożących zakupione materiały. Koszt ten nie jest przez niego kontrolowany, bowiem ustala go ktoś inny.

Sprawozdanie z kosztów i przychodów poszczególnych centrów kosztów powinno więc zawierać ich podział na kontrolowane i niekontrolowane oraz wykazywać odchylenia od przyjętego planu.

Centrum zysku jest najważniejszym ogniwem przy zdecentralizowanym zarządzaniu organizacją, które ujmuje się w literaturze jako miniaturowe przedsiębiorstwo wydzielone z organizacji, które jest odpowiedzialne za wyniki finansowe, a więc za przychody, koszty i dochody. W centrach zysków przejawiają się wszelkie zalety delegowania uprawnień na niższe szczeble zarządzania, takie jak :

  • usatysfakcjonowanie kierowników centrum zysków z faktu, że wyniki finansowe organizacji wynikają z podjętych przez nich decyzji,
  • precyzyjne kryteria oceny tych wyników pracy kierownictwa, na które ma ono bezpośredni wpływ,
  • skuteczniejsze motywowanie kierowników przy większej autonomii władzy,
  • uwolnienie kierownictwa wyższych szczebli od podejmowania decyzji operacyjnych, co daje możliwości zwrócenia większej uwagi na określeniu i zapewnieniu globalnej strategii organizacji.

Utworzenie efektywnie funkcjonujących centrów zysku wymaga jednak spełnienia pewnych istotnych warunków wstępnych [137 s. 224] :

  • przedsiębiorstwo musi posiadać wiarygodny systemsprawozdawczy,
  • krótkookresowy rachunek, co najmniej w układziewg grup produktów, który umożliwia stosunkowo dokładne obliczenie przychodu zesprzedaży oraz kosztów stałych i zmiennych,
  • każde centrum zysku musi mieć możliwośćoddzielnego rozliczania kosztów i przychodów ze sprzedaży,
  • istnieje pełna gotowość ze strony dyrekcjiprzedsiębiorstwa do przekazania kierownikom centrów zysku nie tylkoodpowiedzialności, ale też koniecznych uprawnień,
  • pracownicy na stanowiskach kierowniczych musząposiadać odpowiednie kwalifikacje i wiadomości z zakresu zarządzania iekonomiki przedsiębiorstwa oraz wykazywać się konsekwentną dążnością do celu,inicjatywą, kreatywnością, gotowością do podejmowania ryzyka,
  • każde centrum zysku należy traktować jako oddzielną jednostkę organizacyjną ponoszącą pełną odpowiedzialność  za całokształt działalności i wyniki.

Centra zysku można tworzyć przyjmując następujące kryteria [136] :

  • grupy produktów,
  • obszary sprzedaży,
  • grupy klientów,
  • kanały dystrybucji.

Miarą efektywności kierownika centrum zysku są wygospodarowane marże pokrycia kosztów, które służą do zredukowania ryzyka strat równego wysokości kosztów stałych, które są niezbędne do wykonania produkcji pozwalającej zrealizować założony poziom obrotów. W przypadku, gdy kierownik osiągnął swoje cele, na zakończenie roku gospodarczego powinien otrzymać dodatkową premię.

Utworzenie centrów zysków w przedsiębiorstwach okazało się dobrą metodą usprawnienia funkcjonowania, zarówno dużych, jak i małych przedsiębiorstw. Korzyści wynikające z ich zorganizowania to [137 s. 244]:

  • lepszy system informacji,
  • silniejsze dążenie do osiągnięcia zysku,
  • przejście od sposobu myślenia nastawionego na obrót do myślenia nastawionego na zysk,
  • lepsza znajomość problematyki kosztów,
  • redukcję kosztów wytwarzania i zarządzania,
  • szybsze reagowanie na słabe punkty przedsiębiorstwa,
  • dotrzymanie terminów i skrócenie cyklu realizacji zamówień,
  • obniżenie poziomu zapasów i przyśpieszenie ich rotacji,
  • pewniejsze kierowanie dzięki dokładniejszym informacjom,
  • szybsze podejmowanie decyzji,
  • bardziej precyzyjna ocena wyników, system płacuzależniony od osiągniętego zysku.

Pojęcie kosztów uzyskania przychodów

Zgodnie z przepisem art. 22 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są wszystkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem niektórych kosztów wymienionych w innych przepisach tych ustaw.

W ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych i osób prawnych występuje definicja kosztów uzyskania przychodów. Gdy fiskus nie uznaje poszczególnych wydatków za te koszty, często dochodzi do sporów miedzy podatnikiem a urzędem skarbowym.

U osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów z poszczególnego źródła są wszelkie koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem niektórych kosztów wymienionych w ustawie.[1]

W przypadku osób prawnych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych.

Wydaje się, że definicja jest jasna i prosta, a jej stosowanie automatyczne. Po dokonaniu zakupu powinniśmy sprawdzić, czy mieści się on w katalogu wyjątków wymienionych w ustawie a następnie zaksięgować, uznając go za koszt uzyskania przychodów (lub zaliczając go do innej grupy wydatków). Niestety takie postępowanie nie zawsze gwarantuje sukces w sporze z Urzędem Skarbowym.
Szczególną uwagę powinno zwrócić się na zapis „poniesione w celu osiągnięcia przychodów”. Najczęściej, w trakcie postępowania kontrolnego związanego z ustaleniem prawidłowości naliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych lub prawnych, kontrolerzy koncentrują się na ustaleniu związku poniesionych wydatków z osiąganym przez kontrolowany podmiot przychodami.

Aby dany wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów i nie może być wymieniony w ustawowym katalogu wydatków nie uznawanych za koszt uzyskania przychodu.

Przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Od tej generalnej zasady ustawa przewiduje kilka wyjątków. Dotyczą one pojęcia przychodów z następujących źródeł przychodów:

  • z pozarolniczej działalności gospodarczej,
  • z działów specjalnych produkcji rolnej,
  • z nieruchomości udostępnionych bezpłatnie do używania innym osobom,
  • z kapitałów pieniężnych,
  • z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy.[2]

W interpretacji wyżej wymienionych przepisów określających wymogi zakwalifikowania danego wydatku do kosztów uzyskania przychodów w literaturze i orzecznictwie dominuje podejście celowościowe, które jest wyrazem koncepcji upatrującej związek kosztu z przychodem jako działania zmierzającego do uzyskania przychodu, bez względu na jego faktyczne wystąpienie. Oznacza to, że wydatki w celu zakwalifikowania ich do kosztów uzyskania przychodu należy oceniać pod katem ich celowości, a nie niezbędności i rezultatu, jakie przyniosły w postaci konkretnego przychodu.

Na przykład, ponieważ pomiędzy powstaniem lub zwiększeniem uzyskiwanego przez agentów lub doradców ubezpieczeniowych, pracujących w ramach własnej działalności gospodarczej, przychodu a poniesieniem wydatków na zakup stroju służbowego (butów, koszuli, garnituru itp.) trudno dopatrzyć się takiego związku, brak jest podstawy do zaliczenia tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów w prowadzonej przez nich działalności. Wydatki te mają charakter wydatków typowo osobistych, a zatem nie można uznać ich za koszt uzyskania przychodów w rozumieniu powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Urzędnikom będącym autorami interpretacji przepisów na temat kosztów trudno się czasem dopatrzyć związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą. Nie zawsze jednak urzędnik nie ma racji. Bardzo często podatnicy błędnie kwalifikują swoje wydatki i nieprawidłowo zaliczają je do kosztów uzyskania przychodów.
Dotyczy to w szczególności wydatków związanych z używaniem samochodu, remontem i modernizacją środków trwałych, kosztami zakupu komputerów i innych przedmiotów, które powinny zostać zaliczone do środków trwałych.

Często niestety zdarza się księgowanie w koszty przedsiębiorstwa wydatków ponoszonych na cele osobiste. Nie do obrony jest również zakup wyposażenia księgowanego w koszty firmy, a używanego, bez wyraźnego uzasadnienia, poza jej siedzibą.

Przy podejmowaniu decyzji, co zaksięgować w koszt, a czego nie, należy kierować się przede wszystkim przepisami ustawy, potem zdrowym rozsądkiem. Zawsze należy pilnować, aby wydatek był udokumentowany odpowiednią fakturą lub rachunkiem i pamiętać o powtarzanej w orzecznictwie tezie, iż jednym z warunków zaliczenia przez podatnika wydatków do kosztów uzyskania przychodów jest to, czy wydatki takie zostały przez podatnika udokumentowane zgodnie z wymaganiami obowiązujących przepisów prawnych.[3]

Ponieważ podstawowym źródłem przychodów przedsiębiorcy jest działalność gospodarcza, przyjmuje się, że jej prowadzenie jest działaniem w celu osiągnięcia przychodu, co implikuje, że wszelkie racjonalnie i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z taką działalnością trzeba zakwalifikować jako koszty uzyskania przychodów.

Należy przyjąć, że co do zasady koszty poniesione przez podatnika na reprezentację i reklamę wpływają na jego bieżące i ewentualnie przyszłe dochody. Trudno więc odmówić im celowości, w związku z czym powinny być one co do zasady zakwalifikowane jako koszty uzyskania przychodów na podstawie przepisu art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz art. 15 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, oczywiście z uwzględnieniem limitu w razie wydatków na reklamę niepubliczną.

Kosztami uzyskania przychodów będą, więc koszty: wytworzenia materiałów reklamowych we własnym zakresie; materiałów zakupionych i przekazanych na potrzeby reklamy; pracy własnej podatnika oraz jego pracowników; zakupionych usług reklamowych. Przy czym, jeżeli podatnik sam wytworzył towary lub próbki, które w ramach reklamy przekazuje innym podmiotom, kosztem uzyskania przychodów będą jedynie te wydatki, jakie poniósł na wytworzenie lub zakup tych towarów czy próbek, jeżeli nie zostały one wcześniej uwzględnione w kosztach uzyskania przychodów.[4]

W razie ponoszenia przez podatnika wielu różnych wydatków składających się na realizację jakiegoś jednego przedsięwzięcia związanego z działaniami reklamowymi za koszt uzyskania przychodów należy uznać wszystkie działania związane z tym przedsięwzięciem.

W orzecznictwie NSA podkreśla się jednak, że w wypadku wydatków poniesionych przez podatnika na reprezentację czy reklamę musi on nie tylko wykazać samo ich poniesienie, ale także celowość i racjonalność tych wydatków; „Wydatki związane z organizacją wycieczki dla kontrahentów firmy czy koszty związane z przyjmowaniem przedstawicieli kontrahentów, spotkań z nimi, zapewnieniem im noclegów i poczęstunków, czy wreszcie wręczenie w ramach reklamy firmy różnych przedmiotów (upominków) stanowią koszty uzyskania przychodu, ale podatnik wykazać musi nie tylko fakt ich poniesienia, przedstawiając faktury i rachunki, ale także celowość i racjonalność tych wydatków”.[5]

W wyroku z 25 kwietnia 2001 r. NSA natomiast stwierdził: „Nie każdy zakup upominków dla kontrahentów, choćby dla nich atrakcyjnych, podatnik ma prawo zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów jako koszty reprezentacji i reklamy, nawet w ramach ustawowego limitu 0,25% przychodu. Takie upominki muszą służyć kształtowaniu wizerunku firmy oraz wiedzy o jej działaniach i produktach, zachęcając do ich nabycia”.

Podnosi się ponadto, że nie stanowią kosztu uzyskania przychodu wydatki na zakup pojedynczych egzemplarzy stanowiących środki trwałe lub przedmioty wyposażenia. Przedmioty takie, jak stwierdził NSA w wyroku z 23 lutego 1995 r.[6], nie należą do rzeczy, które są rozdawane w ramach reklamy podmiotu gospodarczego. Ich rozdawnictwo jest, bowiem typową darowizną. W rezultacie koszty takiego rozdawnictwa nie mogą być uznane za koszty uzyskania przychodów, ale powinny być pokryte z zysku uzyskanego w wyniku prowadzonej działalności gospodarczej.

[1] Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, art. 23 ust. 1.

[2] Ustawa z dnia 26 lipca 1992 r., p. cyt., art. 10 ust. 1 pkt 8.

[3] Ustawa z dnia 26 lipca 1992 r., p. cyt., art. 22 i 23.

[4] Pismo Ministerstwa Finansów z 28 listopada 1995 r., nr PO 4/AK-722-916/95.

[5] Wyrok NSA z 21 stycznia 2000 r., sygn. I SA/Gd 1963/97, LEX nr 40383 z uzasadnieniem.

[6] Wyrok NSA z 23 lutego 1995 r., sygn. I SA/Sz 7/95.

 

Plan finansowy w biznesplanie

Prognozę finansową w okresach kwartalnych przedstawiono poniżej. Plany obejmują okres od 30.06.1999 do 30.06.2001 ponieważ w tym okresie Spółka będzie wchodziła na rynek. Swoją pozycję lidera chce osiągnąć w połowie 2001 roku.

Rachunek zysków i strat oraz bilans Spółki Krakzell

Tabela 6. Rachunek zysków i strat

  XII ’99 VI ’00 XII ’00 VI ’01
PRZYCHODY ZE SPRZEDAŻY i ZRÓWNANE 187.00 449.30 1 34.80 126.50
KOSZTY DZIAŁALNOŚCI OPERACYJNEJ 95.20 430.50 86.10 112.00
Amortyzacja 8.60 15.40 -3.60 2.20
Pozostałe koszty rodzajowe 186.60   89.70 109.80
ZYSK/STRATA ZE SPRZEDAŻY -8.20 18.80 48.70 14.50
POZOSTAŁE PRZYCHODY OPERACYJNE 0.00 4.50 -4.50 0.00
Sprzedaż składników majątku trwałego 0.00 4.50 -4.50 0.00
Dotacje 0.00 0.00 0.00 0.00
Pozostałe przychody operacyjne 0.00 0.00 0.00 0.00
POZOSTAŁE KOSZTY OPERACYJNE 0.00 0.00 0.00 0.00
Wart. Sprzed. Składników majątku trwałego 0.00 0.00 0.00 0.00
Pozostałe koszty operacyjne 0.00 0.00 0.00 0.00
ZYSK/STRATA NA DZIAŁALN.OPERACYJNEJ -8.20 23.30 44.20 1 4.50
PRZYCHODY FINANSOWE 0.90 3.00 -3.00 0.00
Dywidendy z tytułu udziałów 0.00 0.00 0.00 0.00
Odsetki uzyskane 0.00 0.00 0.00 0.00
Pozostałe 0.90 3.00 -3.00 0.00
KOSZTY FINANSOWE 9.40 1 8.50 -0.50 4.00
Odpisy aktualizacji wartości m. finansowego Majątku trwał. Oraz krótko term. pap. Wart. 0.00 0.00 0.00 0.00
Odsetki do zapłacenia 0.00 0.00 0.00 0.00
Pozostałe 9.40 1 8.50 -0.50 4.00
ZYSK/STRATA NA DZIAŁALN.GOSPODARCZEJ -16.70 7.80 41.70 1 0.50
ZYSKI NADZWYCZAJNE 0.00 0.00 0.00 0.00
STRATY NADZWYCZAJNE 0.00 0.00 0.00 0.00
ZYSK/STRATA BRUTTO -16.70 7.80 41.70 1 0.50
OBOWIĄZK.OBCIĄŻENIA WYNIKU FINANSOWEGO 0.00 2.60 12.40 3.20
Podatek dochodowy 0.00 2.60 12.40 3.20
Inne obowiązkowe obciążenia 0.00 0.00 0.00 0.00
-16.70             5.20         29.30           7.30
ZYSK/STRATA NETTO

W pierwszym okresie Spółka poniosła straty – było to związane z zakupem dodatkowych maszyn wykonanych na indywidualne zamówienie(szlifierka płaszczyznowa, wiertarka przestawna) oraz suszarni na fale elektromagnetyczne.

W następnych okresach przewiduje się, że firma będzie przynosiła zysk (większy zawsze w drugiej roku co związane jest z okresem świątecznym). Będzie też w stanie spłacić zaciągnięty kredyt do końca 2000 roku.

Wybrane wskaźniki

  XII ’99 VI ’00 XII ’00 VI ’01
Wskaźnik płynności bieżącej 1.49 1 .24 2.93 7.34
Wskaźnik płynności szybkiej 1.07 0.68 1 .61 4.30
Wskaźnik zadłużenia aktywów 61.21 60.36 37.73 26.44
Wskaźnik zadłużenia długoterminowego 51.81 44.84 27.36 24.88
Wskaźnik cyklu należności 29.84 1 2.74 45.73 50.51
Wskaźnik cyklu zobowiązań 54.04 1 8.56 75.47 26.68
Wskaźnik cyklu zapasów 22.36 8.32 57.49 44.20
Wskaźnik rentowności netto -8.93 1.16 21 .74 5.77
Wskaźnik rentowności kapitału własnego -43.26 11 .66 40.08 9.08

Spółka przez całym planowanym okresie zachowa swoją płynność finansową czyli będzie mogła spłacać swoje zaległości.Zmniejszać się będzie procent aktywów finansowanych z kapitału obcego(kredytu), a tym samym zobowiązania długoterminowe.

W pierwszych trzech okresach ściągalność należności jest dłuższa niż termin spłaty należności. Wynika to z tego, że w celu pozyskania odbiorców firma część towaru będzie oddawała sklepom w komis.

Początkowo sprzedaż nie będzie przynosić zysków ponieważ jako nowy produkt musi dopiero zostać zauważony przez klientów.

Podsumowując:Jak wynika ze sporządzonych prognoz Spółka Krakzell ma duże szanse na osiągnięcie sukcesu. Dodatkowym atutem jest dobra orientacja w branży, wykwalifikowani pracownicy, a przede wszystkim coraz większy popyt na zabawki drewniane, ekologiczne.

Bilans – aktywa

tym razem podrozdział pracy licencjackiej

Bilans jest podstawowym sprawozdaniem finansowym jednostek gospodarczych. Dostarcza on informacji o sytuacji majątkowej i finansowej firmy. Sporządza się go na podstawie zweryfikowanych danych wynikających z ewidencji się księgowej. Ujmuje się w nim pozycje aktywów i pasywów w wysokości ich stanów na dzień zamknięcia ksiąg rachunkowych poprzedniego i bieżącego roku obrotowego. Kontrolowane przez jednostkę zasoby majątkowe o wiarygodnie określonej wartości powstałe w wyniku przyszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych, w rachunkowości określa się mianem aktywów. Inna będzie struktura aktywów w przedsiębiorstwie handlowym, inna w przemysłowym, a jeszcze inna w jednostce budżetowej. Środki te występują w różnej postaci. Biorąc pod uwagę określone kryteria klasyfikacyjne, można je ujmować w jednorodne grupy. Najczęściej stosowanym kryterium klasyfikacji majątki jest podział z punktu widzenia sposobu jego przekształcania z jednego rodzaju w drugi, czyli według wzrastającej płynności, a więc możliwości jego spieniężenia[1].

W ramach aktywów jednostek gospodarczych wyodrębnia się (zob. tab. nr 2)[2]:

  • Aktywa trwałe;
  • Aktywa obrotowe.

Tab. nr 2. Aktywa jednostek gospodarczych

Aktywa trwałe Wartości niematerialne i prawne Koszty zakończonych prac rozwojowych

Wartość firmy

Inne wartości niematerialne i prawne

Zaliczka na wartości niematerialne i prawne

Rzeczowe aktywa trwałe Środki trwałe

Środki trwałe w budowie

Zaliczka na środki trwałe w budowie

Należności długoterminowe  
Inwestycje długoterminowe Nieruchomości

Wartości niematerialne i prawne

Długoterminowe aktywa finansowe

Długoterminowe rozliczenia międzyokresowe Aktywa z tytułu odroczonego podatku dochodowego

Inne rozliczenia międzyokresowe

Aktywa obrotowe Zapasy Materiały

Półprodukty i produkcja w toku

Produkty gotowe

Towary

Zaliczki na dostawy

Należności krótkoterminowe Należności z tytułu dostaw i usług o okresie spłat:

–          do 12 miesięcy,

–          powyżej 12 miesięcy

Należności z tytułu podatków, dotacji, ceł ubezpieczeń społecznych oraz innych świadczeń

Inne należności

Należności dochodzone droga sądową

Inwestycje krótkoterminowe Krótkoterminowe aktywa finansowe:

–          udziały lub akcje,

–          inne papiery wartościowe,

–          udzielone pożyczki,

–          inne krótkoterminowe aktywa finansowe,

–          środki pieniężne i inne aktywa pieniężne

Inne inwestycje krótkoterminowe

Krótkoterminowe rozliczenia międzyokresowe  

Źródło: opracowanie własne

Wartości niematerialne i prawne to te elementy własności, których wartość nie istnieje lub nie jest reprezentowana przez rzeczy, które dadzą się dotknąć, zmierzyć, zważyć przy użyciu jednostek pomiaru typowych dla rzeczy o właściwościach fizycznych[3]. Wartości niematerialne i prawne są zaliczane do aktywów trwałych, które stanowią zasoby majątkowe jednostki posiadające wiarygodna wartość, powstałe w wyniku przyszłych zdarzeń, które spowodują w przyszłości wpływ do jednostki korzyści ekonomicznych[4]. Wartości niematerialne i prawne to aktywa trwałe nabyte przez jednostkę, będące prawami majątkowymi nadającymi się do gospodarczego wykorzystania, a w szczególności prawa autorskie, prawa pokrewne, prawo do projektów, wynalazków, patentów, znaków towarowych, wzorów zdobniczych, licencji know-how oraz programy komputerowe.

Rzeczowy majątek trwały regulowany jest przez MSR 16 i do rzeczowych składników majątku trwałego zalicza się aktywa rzeczowe które[5]:

  • utrzymuje w celu wykorzystania w procesie produkcji dóbr, przy dostawach towarów lub świadczeniu usług, w celu oddania do używania innym podmiotom na podstawie umowy najmu lub w celach administracyjnych oraz
  • z oczekiwaniami będą wykorzystywane dłużej niż jeden rok.

Finansowy majątek trwały obejmuje równowartość tej części aktywów trwałych jednostki gospodarczej, która jest bezpośrednio zaangażowana w działalności innych jednostek i przynosi jej określone korzyści[6]. Należą do niego najczęściej akcje, obligacje, udziały w innych podmiotach gospodarczych, udzielone długoterminowe pożyczki, długoterminowe papiery wartościowe itp. Charakterystyczną cechą tej grupy aktywów jest podstawowa cecha majątku trwałego, a mianowicie inwestycja o charakterze długoterminowym.

Aktywa obrotowe obrotowy obejmuje te aktywa, które charakteryzuje krótki okres użytkowania – nie dłuższy niż jeden rok. Oznacza to, że podlegają one stałemu procesowi i zużywania się i związane są z cyklem produkcyjnym jednostki[7].

Aktywa obrotowe charakteryzują się dużą płynnością tzn. szybkością zmiany na pieniądze. Związane jest to ze tzw. „ruchem okrężnym”. Jeśli aktywa obrotowe krążą szybciej, a cykle obrotowe powtarzają się często, jednostka gospodarcza otrzymuje nowe środku pieniężne, które umożliwiają jego dalszy rozwój. O płynności aktywów decyduje w dużym stopniu ich struktura, czyli procentowy udział poszczególnych grup aktywów obrotowych w całości przyjętej za 100%[8].

[1] Analiza finansowa w zarządzaniu przedsiębiorstwem; praca pod red. Walczak M.; Wyd. PWE; Warszawa 2002r.; s.80

[2] Analiza finansowa w zarządzaniu przedsiębiorstwem; op. cit.; s.80

[3] Kamel-Sowińska A.; Wartość firmy; Wyd. PWE; Warszawa 2006r.; s. 16

[4] Wieczorek I.; Wycena wartości niematerialnych i prawnych; Przegląd Podatkowy nr 4/2004r.

[5] Martyniuk T.; Rzeczowy majątek trwały – wycena i ewidencja; Wyd. ODDK; Gdańsk 2008r.; s. 7

[6] Gmutrasiewicz M.; Karmańska A.; Olchowicz J.; Rachunkowość finansowa; Wyd. DiFiN; Warszawa 1966r; s. 55

[7] Kuczyńska-Cesarz A.; Rachunkowość; Wyd. Difin; Warszawa 2001r.; str.103-104

[8] Zysnowska A.; Rachunkowość finansowa od podstaw; Wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o.; Gdańsk 2002r. s.32

Obliczenie dochodu za rok podatkowy – podrozdział pracy mgr

Dochód w roku 2016 wyniósł 54 374,00 zł i jest on niższy o 9 126,00 zł od roku 2007. Na dochód ten ma wpływ całoroczny przychód zapisany w kolumnie 9, który następnie zostaje pomniejszony o koszty uzyskania przychodów oraz o różnicę spisu z natury. Firma X na dzień 31.12.2016 sporządziła spis z natury co stanowi przeniesienie wartości spisu na początek roku 2006 w kwocie 8 750,00 zł. Wartość ta uległa zmniejszeniu na koniec roku o około 10 % od wartości początkowej. Kwota kosztów zakupu materiałów, kosztów ubocznych oraz pozostałych wydatków łącznie wyniosła 315 651,00 zł. Po wyliczeniu przychodu, kosztów oraz spisu z natury możemy ustalić faktyczny dochód firmy tak jak przedstawia to tabela nr 8.

Tabela nr 9  Obliczenie dochodu za rok 2017.

1 Przychód (kolumna 9) 392 375,00
2 Wysokość kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym:
a wartość spisu z natury na początek roku podatkowego 7 846,00
b plus wydatki na zakup towarów handlowych i materiałów (kolumna 10) 120 720,00
c plus wydatki na koszty uboczne zakupu (kolumna 11) 1 627,00
 

 

d minus wartość spisu z natury na koniec roku podatkowego 9 531,00
e plus kwota pozostałych wydatków (kolumna 14) 210 461,00
f minus wartość wynagrodzeń w naturze ujętych w innych kolumnach księgi 0,00
Razem koszty uzyskania przychodu 331 123,00
3 Ustalenie dochodu osiągniętego w roku podatkowym:
a przychód (pkt 1) 392 375,00
b minus koszty uzyskania przychodów (pkt 2) 331 123,00
Dochód (a-b) 61 252,00

Źródło: Opracowanie własne na podstawie materiałów wewnętrznych pozyskanych z firmy X

Firma X w roku 2017 uzyskała przychód większy o 21 446,00 zł w stosunku do roku 2016.  Poniesione koszty z tytułu zakupu towarów i materiałów łącznie osiągnęły kwotę 120 720,00 zł, kwota ta zostaje powiększona o kwotę 212 088,00 zł tj. suma kosztów ubocznych i pozostałych wydatków. Spis z natury na dzień 01.01.2017 wynosi 7 846,00 zł natomiast na koniec roku 2017 wzrasta o 1 685,00 zł. Po wyliczeniu przychodu, kosztów oraz spisu z natury firma osiągnęła dochód w wysokości 61 252,00 zł.

Zakładowy plan kont

Elementami polityki rachunkowości w są zakładowy plan kont oraz wykaz ksiąg rachunkowych.

Podstawę do opracowania zakładowego planu kont stanowią plany kont przedstawione w rozporządzeniu w sprawie szczególnych zasad rachunkowości.

Przy ustalaniu zakładowego planu kont należy przestrzegać kilka zasad które, a mianowicie[1]:

  •  podane w planach kont konta traktuje się jako standardową liczbę kont, którą można ograniczyć jedynie do kont służących do księgowania operacji gospodarczych, które nie występują w jednostce albo uzupełnić o konta zgodne co do treści ekonomicznej z odpowiednimi kontami planu kont,
  •  podstawą prowadzenia rachunkowości może być plan kont, uzupełniony co najmniej o wykaz kont ksiąg pomocniczych, które mają być prowadzone do poszczególnych kont syntetycznych,
  •  ZPK powinien zapewniać możliwość sporządzenia sprawozdań finansowych, sprawozdań budżetowych lub innych sprawozdań określonych w odrębnych przepisach.

Plan kont powinien uwzględniać zasady określone w przepisach rozporządzenia w sprawie szczególnych zasad i standardach międzynarodowych.

Zakładowy plan kont musi zawierać wykaz kont analitycznych, które należy prowadzić do poszczególnych kont syntetycznych, oraz ustalenia wybranych przez kierownika jednostki zasad spośród podanych do wyboru w ustawie o rachunkowości.

Przy opisie sposobu prowadzenia ksiąg rachunkowych wymagany jest wykaz ksiąg rachunkowych (zbiorów danych tworzących księgi rachunkowe w przypadku prowadzenia ich za pomocą komputera), który obejmuje:

  • dziennik,
  • księgę główną,
  • księgi pomocnicze,
  • zestawienie obrotów i sald księgi głównej i kont ksiąg pomocniczych,
  • wykaz składników aktywów i pasywów (inwentarz).

[1]Kołodziej B.; Zakładowy plan kont; Gazeta Prawna nr 138/2008 z dnia 18 lipca 2007r.